RSS  

  دل سوی ِ سازم می کشد ، دفتر جوابش می کند  

  شعرِ ترم می لغزد و  در پیچ و تابش می کند    

      سينه ، سه تارم  می شود،مضراب ِ حسرت می    خورد   

لالای ِ مادر می زنم ، آرام  خوابش می کند

 نبض ِ قلم می لرزد و کاغذ تمنا می کند

میل نوشتن می رسد ، پر التهابش می کند

  وین دختران ِ واژه را  بی پرده عریان می کند

مصراع تا مصراع را ، بند ِ سرابش می کند

در کوچه هاي   شعر   نو   ،   يا   در    ده   و   فصل   درو! 

فرقي  ندارد، هرکجا،  هر کس ،  عذابش می کند

پا بر زمین تا می نهد ، تنبیه ِ خاکش می دهد   

  نون والقلم  می خواند و رجم ِ شهابش  مي کند

ِ مرگ ِ عاطفه ، شب های نیمه خورده را در روز

بدنام ِ عصمت می برد ...، نام ِّ حجابش می کند     

 قلبم   گواهي مي  دهد  ف آدينه  عصيان  مي کند  

وین هفته های ِ تشنه را ، غرق ِ گلابش می کند

  این قوم ِ خواب آلوده را رچند خواب  آلوده  کرد ...

آخر کسی می آید و تعبیر ِ خوابش می کند

سهم  من   از   اين  زندگي  ، خود  قطعه شعري بود و بس

 گر ماند ز من ،  آینده  نابش می کند وان هم ا

ج.ف.هبوط      

  هفده  برج مرداد هشتاد و شش