RSS  

ای  سپیدار بلند  قد  برافراشته ای   

  و چه مردانه خموشی

چه  سکوتی به  بلندای تو است

  به  کجا  می  نگری ؟

   هم  ،   ندانست  تبر، که چراسرد  و خموش  

به  زمین  نیم نگاهی  نکنی

که من  از روی  زمین با تو سخن  می گویم

 وه چه آ لوده و زشت است  زمین

    و چه  سودای  دروغیست  به اندیشه ِ خلق  

شوق پروز  ز این تیره ،  سیه چال ، از  این  شهر ِ کثیف

و رسیدن به  بلندای  نگاه  تو ،  به جانم  زده  است

ای  سپیدار ِ بلند :   

به  کجا  می نگری؟

ج.ف.هبوط  هفتاد و دو  هفتاد و سه