ج.ف.هبوط

X

ج.ف.هبوط

شعر و نقد آن


	درباره وبلاگ بنام خدا اين وبلاگ شامل نمونه هايي از شعر من است . اميدوارم که مقبول طبع مردم صاحب نظر قرار بگيرد بدون کمک و لطف آنانکه استاد من هستند ، ره به جايي نخواهم برد . مگرم چشم سياه تو بياموزد کار... منوی اصلی صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو مطالب عناوین مطالب وبلاگ آرشیو مطالب بهمن 1387 دی 1387 مهر 1387 شهریور 1387 پیوندها دایره المعارف بزرگ اسلامی شعرسپيد-داستان لغت نامه دهخدا وبلاگ حضرت استاد دكتر تركي یک دوست شاعر نویسنده ِ خبرنگار! نائینی آثار پارسی گو استاد محمود فرشچيان RSS Powered By BLOGFA.COM


	طبع خسته ... *ابر ِ طبع ِ خسته امشب بر قلم بارید و سوخت* *دیده چیزی دید و دل هم سینه ام را دید و سوخت* *بر زبانم نام ِ عشق آمد ، لبم ! آتش گرفت* *چشم هایم بی غرض خون بر لبم بارید و سوخت* *عشق را تفسیر گفتم : آتشی....خندید شمع* *گفتمش : خاکستری.... پروانه ای رقصید و سوخت* *عشق را گفتم : خیالی.......خاطرم آزرد و خفت* *گفتمش : خوابی......ستاره آب شد ، ترسید و سوخت* *عشق را کردار گفتم : شبنمی با نسترن* *بر لب خشکم ، سرابی بی رمق لغزید و سوخت* *عشق را سرگرم کردم با ((بیان )) و با ((بدیع))* *نکته ها بر دفتر هر صنعتی پیچید و سوخت* *عشق را گفتم : مگر یک اتفاق ساده ای...* *سادگی بر گفته من ، ساده تر خندید و سوخت* *عشق را گفتم : سلامی، یا علیکی ، در بهار...* *قامت ِ احساس ِ سرما خورده ام لرزید و سوخت* *عشق را گفتم نگویم مثل چیزی یا کسی ،* *هرکسی ، هرچیز ، من را دید، هم ، نالید و سوخت* *عشق را با هرکه گفتم ، هرکسی فریاد کرد* *گوش ِ قهر ِ عشق ، اما ، باز هم ، نشنید و سوخت* *عشق را گفتم چه می خواهی ز جان آدمی* *با سکوتش پاسخم را بر لبش می چید و سوخت!* *عشق را با عاشقی کردن!!! سرودم ، ناگهان :* *عشق از دستم ، قلم را ، شعر را ، دزدید و سوخت ...* *ج.ف.هبوط خرداد هشتاد و هفت* *نوش جان هر که شد* \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در یکشنبه بیست و چهارم شهریور 1387 \|


	کوچه هاي حرام... آه اي زيباترين ... برايم از دور دستهاي جدايي زآنسوي ديوار هاي ((هرگز)) وقانون هاي سربي ِ ((تنهايي)) آن آواز را زمزمه کن که آن روزهاي دور.. آن روزهاي دير.. کودکانه خوابم مي کرد چه زيبا گفت استاد مرحوم من که : اين روزها چقدر زود دير مي شود ... وچقدر ساده اين نگاه هاي هرزه با نگاه هاي تازه ، درگير مي شود آه اي زيباترين ِ تا هميشه ِ تاريخ ... لبخندي را که ديروز حلالم بود ، امروز در پاکت نامه اي پنهان ، بدور از چشم خيابان ها و کوچه هاي حرام ، برايم روانه کن تا خاطرات کهن اما نه کهنه ام ايمان بياورند به آغاز فصل سرد ... آه اي زيباترين ... در کنار ديگران هنوز هم زیبایی ج.ف.هبوط تير هشتاد هفت \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه دوازدهم شهریور 1387 \|


	جواب دفتر ... دل سوی ِ سازم می کشد ، دفتر جوابش می کند شعرِ ترم می لغزد و در پیچ و تابش می کند سينه ، سه تارم می شود،مضراب ِ حسرت می خورد لالای ِ مادر می زنم ، آرام خوابش می کند نبض ِ قلم می لرزد و کاغذ تمنا می کند میل نوشتن می رسد ، پر التهابش می کند وین دختران ِ واژه را بی پرده عریان می کند مصراع تا مصراع را ، بند ِ سرابش می کند در کوچه هاي شعر نو ، يا در ده و فصل درو! فرقي ندارد، هرکجا، هر کس ، عذابش می کند پا بر زمین تا می نهد ، تنبیه ِ خاکش می دهد نون والقلم می خواند و رجم ِ شهابش مي کند ِ مرگ ِ عاطفه ، شب های نیمه خورده را در روز بدنام ِ عصمت می برد ...، نام ِّ حجابش می کند قلبم گواهي مي دهد ف آدينه عصيان مي کند وین هفته های ِ تشنه را ، غرق ِ گلابش می کند این قوم ِ خواب آلوده را رچند خواب آلوده کرد ... آخر کسی می آید و تعبیر ِ خوابش می کند سهم من از اين زندگي ، خود قطعه شعري بود و بس گر ماند ز من ، آینده نابش می کند وان هم ا ج.ف.هبوط هفده برج مرداد هشتاد و شش \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در شنبه نهم شهریور 1387 \|


	نمک شعر... تقديم به استادم آقاي دکتر هادي که با درس مخزن الاسرار آتشم زدوخاکسترش اين غزل بود چشم منه بر هم و خوابم مکن با لبت، افسانه ، سرابم مکن باز به رسوایی ِ عشقم مکش در نظر خلق ، خرابم مکن از سر گیسوت گره وا مگیر دستخوش ِ پیچش و تابم مکن بر مژه آن ناز که چیدی مریز ، مست ز ناخورده شرابم مکن بر سر بازار ِ سخن ، اینچنین با نمک ِ شعر کبابم مکن ای غزل افکن به شکار ِ غزال بابت ِ این بیت ، عتابم مکن پیر ِ نظر بازم و دانم ولی نامده هنگامه عذابم مکن گرم بهار ای گل ِ شب بو مخند طعنه به تاثیر ِ گلابم مکن آمده بودم به تماشای تو ای بت عیار جوابم مکن باعث ِ شعر ِ من ِ تنها شدی ترک ِ من و طبع ِ برآبم مکن ج.ف.هبوط هشتاد و چهار \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در پنجشنبه هفتم شهریور 1387 \|


	سپيدار.... سروده هفده سالگي من ای سپیدار بلند قد برافراشته ای و چه مردانه خموشی چه سکوتی به بلندای تو است به کجا می نگری ؟ هم ، ندانست تبر، که چراسرد و خموش به زمین نیم نگاهی نکنی که من از روی زمین با تو سخن می گویم وه چه آ لوده و زشت است زمین و چه سودای دروغیست به اندیشه ِ خلق شوق پروز ز این تیره ، سیه چال ، از این شهر ِ کثیف و رسیدن به بلندای نگاه تو ، به جانم زده است ای سپیدار ِ بلند : به *کجا* *می نگری؟* ج.ف.هبوط هفتاد و دو هفتاد و سه \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در پنجشنبه هفتم شهریور 1387 \|


	اولين هديه من به استاد دکتر شفيعي کدکني به دامان ِ تنهائیم بر تمنای رویا غزل می سرایم ولیکن غزل در میان سیاه و سپیدی که ما رنگ کردیم ، بی جا ، به کردار یک آشنای غریب است ، اینجا!! غزل می سرایم خیابان شلوغ است و این خانه بس تنگ و رو سوی دیروز کردن ، پر از ننگ هان! باز این پیرمردی که تنها ، میان سیاه و سپیدی که ما رنگ کردیم ، قلم می زند ....، ساکت و سرد و تنهاست من نیز ، در این دود و اهن خدایا غزل می سرایم .! چه خواهد شدن قصه ها را چه کس باز خواهد گشودن به اندیشه ِ بچه هامان . چه سودیست یک گل به اندیشه ِ باغ ِ دیروز ، تنها شکفتن که از بیخ و بن می کند دست ماشینی ِ شعرهامان . ولیکن ... ولیکن من و پیرمردی که گفتم ، قلم می زند ، ساکت و سرد و آرام بر ذهنهامان ، قسم خورده بودیم روزی ، که هر چند تنها وهر چند در کنج ِ سرد ِ غریبی که هستیم ، اما! برای دل ِ بچه هامان واندیشه ِ نسل هامان از آن قصه های کهن باز چیزی نویسیم و شعری بگوییم . و من در پی پیرمردی که گفتم قلم می زند ساکت و سرد و تنها در این شهر ِ شعر ِ سیاه و سپیدی که ما رنگ کردیم بیجا ،.... به هر فرصتی بی محابا ، خدایا ، خدایا ، غزل می سرایم . ج.ف.هبوط هشتاد و چهار \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در پنجشنبه هفتم شهریور 1387 \|


	بوسه... نمي دونم شايد نپسندين اما به هرحال شعره ديگه بعد ِتو رفته ز یادم رنگ بی رنگی بوسه لب تلخ و تن ِ مرده ، کوچه سنگی بوسه مثل شبهای عقیم ِ آق محمد خان ِ قاجار مثل امروز ِ من وتو ، سر دلتنگی بوسه سفردورو دراز ِهمه روزه تا قیامت آخر خطِ قطارِ ِشب شبرنگی بوسه مثل این مانتو تنگِ دختر ِ باغ ِ شکوفه مردمکهای گشادی ،به نفس تنگی بوسه مثل خط ِ لب ّ رسوا ، مثل ِ خطّ چشم ِ دنیا مثل هر چیز ِ دروغی ، رو تن ِ ننگی بوسه هیچ کسی نیست که بیاد بگه که دیده : دست و رو شسته سلامی ، به هماهنگی بوسه ! \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در پنجشنبه هفتم شهریور 1387 \|


	تنهايي من به تنهايي خويش پشت اين قاب سکوت عادتي تلخ به يادت دارم و در اين تنهاييي رازهايي همه ناگفته برايت دارم : که تو خود راز مني ...! ج.ف.هبوط هفتاد و سه \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه پنجم شهریور 1387 \|


	حلقه جيم آنچه به لب گفته ای ،چشم ِمرا ترکند حلقه ِ جیمت به گوش ،قصه ِ دیگر کند جلب ِ نظر کردن ِ جنس ِ نگاه ِ لطیف خواهش زبر ِلب ِجنس ِِ مذکر کند نامه نوشتی به من با خط ِ ابرو، ولی خاطره گر بشنود،حادثه سربر کند رقص کلامت مگر، معبد ِ چین می رود؟ کین همه آرایه ام، زینت دفتر کند ؟! رخ چو نمودی به من ، طبع ِجوانم سرود تا سرپیری رود ،قافیه از بر کند گفتنت از گفته ات ، بیشترم می برد، تنگ ِ نمکدان نگر، خنده به شکر کند چادر ِ پندار ِ شعر، بر سر رویا کشد تا که عروس خیال ، حجله ،معطر کند چشم تو لغزدبه خواب ، مادر ِ شب می دود، دایه ِ سوسن شود ، تا به سحر، سر کند ! آه اگر چشم ِ من ، یک مژه بر هم زند آوُخ اگرآفتاب ، حلقه ِبر در کند شوخی ِ مست ِ تو شد ،باعث ِ بدنامی ام دخترِانگور اگرمانده شود ، شر کند شب به خیالت خوشم ،روز به شب می کشم بندی ِ حبس ابد ،مرگ ِ مکرر کند بی لب لبخند ِ تو ، خنده خجالت برد دیده به طغیان کشد،سیل ِسراسر کند کفتر ِ اهلی به شب ، میل ِمحل می کند اهلی ِ کوی ِ غمت ،بی توکجا ،سر کند بیهده زارِتوام ، گرچه کنار توام ، بیهده ها رامگربیهده بهتر کند قسمت آدم نشد ، لذت حوا برد ، چله نشین ِ هبوط ...، حسرت ِمادر کند ج.ف.هبوط. هشتم مهرماه ِ هشتاد و شش \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه پنجم شهریور 1387 \|


	جبران غزل ما که در خانه نشستیم ،به جبران ِِ غزل تو که رفتی بسلامت ،به دبستان ِ غزل ما که در شهر تو ماندیم ، به حسرت زدگی تو که در کوچه ِعشقی، به خیابان ِ غزل ما که یک عمر نراندیم ، ((چرا)) ای به زبان توکه ((اما))ی مدامی ،لب ِامکان ِغزل ! ما که گفتیم بمیریم ، به آرامش تو تو که آرام، گَزیدی لب و دندان ِ غزل ما که تا خاطرمان هست ، خریدار ِ توایم تو که با خاطره ماندی ،در ِ دکان غزل یاد ما باد شهیدیم به شلاق ِسخن یادت از ما نرود ، فصل بهاران ِ غزل ما که بردیم ، هرات ِ گِله را رودک ِ شعر تو که کال ِ نظر ِ دولت ِ سامان ِ غزل ماکه تا نوبت مان شد ، شب ِ بی قاعده ، شد توکه بی قاعده رفتی ، به شبستان ِ غزل ما که هر بیت سرودیم، غلط در غلط است تو که خود ، رقص ِعروضی و نگهبان ِ غزل ما که سیلی خور ِ وزنیم به قانون ِ مدرن تو که بی جرم و گناهی ، شب عصیان ِ غزل ما که این شعر سرودیم و نشستیم کنار تو که نقاد ِ مدرنی، تو و پایان ِ غزل ج.ف.هبوط مهر ماه هشتاد و شش \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه پنجم شهریور 1387 \|


	زمستان بود شب بود و زمستان بود، من بودم و تنهایی یک شهر به خاموشی، یک سرد ِ اهورایی شب بود و زمستان بود ، افسون به قلم کردم دستم به دلم آویخت ، لرزید ز رسوایی هم کرده خود دیدم ، بر دیده ِ آیینه هم شاخ ِ گل ِ سرخی ، در اوج ِ تمنایی شب بود و زمستان بود ، سرما پی عصیان بود در خاطر من آن بود ، گرمایش ِ رویایی شب بود و زمستان بود ، سرد ِ نگهت بودم گرم ِ تن ِ خوشباشت ، رهن ِ شب ِ هرجایی شب بود و زمستان بود ، لبخند به زندان بود با اشک ِ شب افتادم ، بر سینه ِ سودایی شب بود و زمستان بود ، زشتی به خیابان بود در شهر نمی دیدم ، یک کوچه ِ زیبایی بر زبر ِ سر انگشتم ، احساس نمی خواندم درباغچه می جستم ، یک لامسه ، معنایی شب بود و زمستان بود ، با فتنه ِ دی گم شد در حسرت ِ فروردین ، ... مفهوم ِ شکوفایی شب بود و زمان می خفت ، افسانه اذان می گفت آدم به خطا می رفت ؛ با خواهش ِ حوُایی انگار که خوابت برد، وقتی به تو آسودم انگار که خوابم برد ، در لحظه ِ بینایی \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه پنجم شهریور 1387 \|


	آهوي رميده آهوی،رمیده گر نباشد صیاد بخواب در ، نباشد در خلوت چشم ِ مست ِ آهو پروای پلنگ نر نباشد هان ای تو همای زندگانی بر بام ِمنت گذرنباشد من بی تو بسر نمی برم هیچ هیچت ز من اين خبر نباشد ما غرقه ‍ِموج ِ‌ناشكیبیم دامان تو هيچ تر نباشد لبخند كه مزد ِ عاشقی بود جز پیش تو،مختصر نباشد درویشم و خاک جلوه گاهم برخاك تو رانظر نباشد جرم از من ناشنیده پند است جور از تو كه درد ِ سر نباشد درشهر شلوغ دود پرور یك سینه پی سفر نباشد من مستحق چه جرم بودم كس چون من ِ دربدر نباشد اي بي تو مرا چراغ شب ،کور شب بی تو ، پي سحر نباشد درخواب بیا و دست گیرم ولله که تو را خطر نباشد با من چه كنی؟ چه قصد داری جانم بستان ،ضرر نباشد امشب مكشم به طرفه العین داغم ،غم ِ‌نیشتر نباشد از من چه گریزی ای جواني سی سال كه بیشتر نباشد این ظلم كه می كنی تو را هیچ ، از روزجزا ، حذر نباشد؟ دستم نرسد بدان كمر ، آه دركیسه چو سیم و زر نباشد بر قامت مردگان مسیحا! تشریف تو بی اثر نباشد گفتند مرو که فتنه ساز است گفتم غم عشق شر نباشد گفتی كه به خاك گرم افتم آغوش تو ،گرم تر نباشد؟ پرواز كه گفتم امتحان كن محتاج به بال و پر نباشد هفدهم شهريور هشتاد شش ج.ف.هبوط \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه پنجم شهریور 1387 \|


	پيش خيالم بمان هرچه بلا می کشم ، از دل دیوانه است خانه خرابم کند ، آنکه در این خانه است با غم دیوانگی ، عشق چه لعبت کند ؟! هرچه کند ، در نظر، کرده دیوانه است دیده تفرج کند تا به گلستان رسد دل چو خبر می شود ، گرم ِ گلستانه است دل چه گناهی برد؟ دیده نظر می کند دیده به ابرو کشی ، عبرت بیگانه است باز بیا در برم تا به برت جان دهم تا خط بغدادیم ، درد به پیمانه است مثل همان کودک ِ گمشده ماندم ، بیا مادر این خانه باش، قصه ، یتیمانه است چشم به دی ، وا مکن ، هی اگر اما نکن لطف تو را دیده ام ، حرف ِ جداگانه است پای به چشمم گذار، قصه رها کن ، بمان قصه اگر طالبی، عشق من افسانه است بی تو خرابم خراب ، گرچه خراب آمدم نوبت نوش تو در مجلس ِ رندانه است هیچ رهایم مکن ، تا سحر آید برم پیش خیالم بمان ، شام ِ غریبانه است فارق از این ماجرا گر تو پناهم شوی هرچه کنی جای ما ، لطف کریمانه است قدر وصال تو را گرچه ندانسته ام درد فراقت به دل ، گوهر یکدانه است از تو خوشم با غمت ، گر تو خوشی با غمم جور تو بردن به جان ، مردن مردانه است ج.ف.هبوط بیست اردیبهشت هشتاد و هفت \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه پنجم شهریور 1387 \|


	بگريزم... نه شعرم می برد با خود ، که از درد ِ تو بگریزد نه دردت می کشد ما را ، که این بار از دلم ریزد نه شوقی مانده بر جانم که صبحم را بیاراید نه امید شبانگاهی که روزم را برانگیزد عجب زین عاقبت گفتم ، که روزی در برت آرم برم دردیست پنهانی ، که هر شب بر تن آویزد خیال چشم جادویت به سیماب ِ سخن گفتم، ندانستم که این فتانه ، با آیینه بستیزد زمن جانم طلب کردی و چشمت نیز می دانست : که بیمار نظر هرگز ، ز تلخی ها نپرهیزد فریبم می دهی ، دانم ، ولیکن باز می مانم به امید ِ صلاحی کز ، پی کار تو برخیزد . ج.ف.هبوط هشتاد چهار \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه پنجم شهریور 1387 \|


	تکليف معلم ... کتاب و دفترم یک گوشه در خواب ِ زمستانند و تکلیف ِ معلم در نمی دانم کجا در نا کجا آباد ِ بی نظم ِ اتاقم ، بی خیال از یاد افتادست صدای دخترک های محل با داد ِ این مردی که نان ِ خشک می خواهد بدست باد افتادست و از درز گشادِ پنجره بی هیچ تردیدی، اذان ظهر ِ این شهر مسلمانها به آزار ِ من ِ زرتشت زاده ، بر لج ِ بیداد افتادست قلم اما هنوزم می تپد بر کاغذ کاهی طلبکار نمی دانم چه سودی از نوشتن هست ونیز این راز می دانم : که در بیدادِ فقر ِ واژه ها انگاره ای دارد و سهم الارث ِ خویش از مردن ِ اندیشه می خواهد قلم گویا به بن بست ِ : رها کن هرچه باداباد افتادست !!! و شعر ِ نو بجای این مفاعیلن مفاعیلن کمک حال ِ قلم رفت است و با حرف ِ حساب ِ ((هرچه می خواهد دل ِ تنگت بگو، من با تو می مانم)) ز پشت ِ بام ِ اوج ِ لذت ِ فریاد افتادست قلم گویا به بن بست ِ ((رها کن هر چه بادا باد )) افتادست کتاب و دفترم یک گوشه در خواب زمستانند و تکلیف معلم در نمی دانم کجا ، در ناکجا آباد ِ بی نظم اتاقم ، بی خیال از یاد افتادست ج.ف.هبوط هشتاد و چهار \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه پنجم شهریور 1387 \|


	الهه بي قرار ای ، بی ریا ،.. الهه افسانه های من در اوج بی قرار ِ خدایان گزیدنم من به طعن کدامین گناه ِ آخر در خاکروب ِ معبد دیوان نشسته ای ؟ پیغام دار ِ خلوت ِ نقاش بر بی کران رنگ ... در مرگ ِ سرخ رنگ ِ اسطوره های سبز، ایمان بیاوریم به آغازِ فصل ِ زرد؟ ای نور مطلق ِ سپید ، انگار خسته اي ؟! ای بی صداترین ترانه ِ صادق به گوش ِ من در های هوی کوچه های محله دروغ آخر به زخم کدامین نگاه من ، اینگونه ساکتی؟ انگار بی صدا در خود شکسته ای ...! ای جلوه جوانی ِ بر باد رفته ام در نقش ِ آّب ِ حسرت ِ آن خاطرات ِ تلخ در قاب ِ عکس ِ درد آخر چگونه چشم بسته ای ، بر نور آینه ؟ انگار مثل خط ِ چشم ، تا انتها کشیده ای؟!! انگار سوی عاقبت اینجا نشسته ای انگار خسته ای ... در خود شکسته ای؟!!! ج.ف.هبوط مهرماه هشتاد و چهار \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه پنجم شهریور 1387 \|


	ابر سياه در غریبانه شب ِ ابر سیاه روح من سرگردان وهراسی در موسیقی آب سرفه ی شیرِ خراب! وهوایی پرازِ احساس گناه شرجی ِ شرم نگاه دگران عمر ِ هر لحظه به هر لحظه عذاب ساعت رسمی شهر...، بی صدا رفته به خواب اسمانی نزدیک وصد البته که دور وزمین ، سنگ صبور و خدایی که هنوز می نشیند به تماشای نگاه! پشت این ابر سیاه و هنوز... روح من سرگردان.! ج.ف.هبوط بيست و سوم تيرماه هشتاد شش \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه پنجم شهریور 1387 \|


	مهمان قفس.. خانه همسایمان مرغ عشقی خسته بود جفت با یک جفت دیگر اندکی هم خسته تر مرغ های عشق این همسایمان این روزها میهمانان قفس آلود زندان من اند اندکی هم بسته تر خانه همسایه خود هم چند روزی می شود میهمان مردمان دیگرند هرچه زیبائیست مهمان قفس ، پشت درند ای خدا آهسته تر شیراز، بیستم تیرماه هشتاد و پنج ج . ف. هبوط \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه پنجم شهریور 1387 \|


	دهل عربده جو به سراغ من اگر مي آييد : نرم و آهسته نياييد ، ... باشد که... ترک بردارد، چيني ِ نازک ‌ ِ انديشه تان دهل عربده جوي تن خود را بزنيد : که زن اید!! به سراغ من اگر می آیید یقه دامن پیراهنتان را به طرب باز کنید فتنه رقص نهان در سیه چادرتان را ، ِ هله آغاز کنيد شعله خفته به خاکستر گرم هوسید پي هرم نفسید... دهل عربده جوی تن خود را بزنید که زن اید! به سراغ من اگر می آیید ، کینه در دل نکنید ، آب نکنيد ! را گل بگذاريد که احساس هوايي بخورد دست ما نیز بجایی بخورد . ونگویید که : من عاشق ِ شعرم ! و به عرفان نظر بد نکنید ، زیر قران ِ قسم ، قافیه را رد نکنید ، دهل عربده جوي تن خود را بزنيد که زن اید! به سراغ من اگر می آیید ، هي نگوييد به هم : قفسی, و ستبر درد ِ بی همنفسی به سراغ من اگر مي آييد راز ِ ما را نفروشيد به لبخند کسي دهل ِ عربده جوی تن ِ خود را بزنید، که زنید به سراغ من اگر مي آييد : نرم و آهسته بياييد ، مبادا، که ترک بردارد ، نازک تنهایی من چینی خلوت درد ِ اهورایی ِ من دهل عربده جوي تن خود را بزنيد که زنيد !!! ج.ف.هبوط 86/4/3 \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه پنجم شهریور 1387 \|


	رفتی از دیده ام اما به نظر ،جلوه گری نظرم درپی دیدار تو و بیخبری به زبان که بگویم که دل آشوب توام تو که هر لحظه به آشوب دگر ،جلوه گری چه بگویم بتو ای شاهد بازاری مست که پری منظر و افسونگر و سیمینه بری هیچ اندیشه ز رسوایی و نامت نکنی بت هرجایی شوخ و صنم پرده دری گل شب بو صفتی ، شب زدگان باخبرند که تو درپرده ، هم آغوش ِ نسیم سحری قاصدک نیز ندانست که مقصود تو چیست تو که هر لحظه به رویای لبی در سفری عیب نقاش نمی گویم وخود گو ز چه روی صید دام سخن ما و به کام دگری ای پریچهر ِ اهورا تنِ اسطوره ای ام زچه همصحبت اهریمن بیدادگری کفر زلفت ره دین می زند از دیده بخواه که نصیب ازشب بی رحمی زلفت نبری دود آه ِ دل ما بر لب سیماب نگر ای که بر آینه هر دم به تماشا گذری من و خاکستر خاموش و بیابان ِ غریب توکه هم رهزن و هم آتش پیغامبری با هزاران به سماعی بنشین ، قصه مخوان پیش از آن کز تو در این باغ نماند اثری سروده در: 28/10/85 ج.ف.هبوط \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه پنجم شهریور 1387 \|


	تو مي داني که بيمارم ... تو می دانی که بیمارم ، دوا پنهان چه می داری؟ واگر قصد مرا کردی ، لبت خندان چه می داری؟ ستمگر پیشه ای آری ، نگاه دیشبت گفتم که قصد عاشقان داری،زمن پنهان چه می داری ؟ به لب بس نکته ها گفتی که با من عیش بنشینی اگر عیشم نمی نوشی،دلم پژمان چه می داری به معراج غزل امشب چرا دستم نمی گیری مرا دردام این مصرع چنین حیران چه می داری غرض بر غمزه نوشت ،فریب باغ نارنج است وگرنه فتنه دی را به تابستان چه می داری ج.ف.هبوط 1385 \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه پنجم شهریور 1387 \|


	دخترک مي خنديد آخر کوچه بن بست محل پسرک کله صبح کنج دیوار به خود می پیچید و زمستان ستمگر به دم سرد خودش به زمین می خندید و زمین مرده و خاموش و کفن پوش بدور از احساس زیر پای پسرک می لرزید پسرک چشم به جایی می دوخت به دری بسته و یک پنجره و دیگر هیچ! دخترک چندی بعد به در خانه شتابان آمد!! و شنیدم می گفت به کسی با عجله ((شاید مادر خویش)): امتحان دارم تا بعدالظهر! و نگاهش آرام ، به همان گوشه دیوار که گفتم لغزید. پسرک می لرزید دخترک می خندید! من برایم سخت است که بدانم که چرا: پسرک می لرزید،دخترک می خندید؟! وبرایم گنگ است معنی سخت به هم چسبیدن و به هم خندیدن راستی عشق حقیقت دارد؟ یا همه ساخته ذهن پر آشوب شماست! یا نیازیست که تن می دارد با هوائیست که در عالم روح، همه سودا به بدن می دارد؟! آه آری که حقیقت دارد : پسرک می لرزید دخترک می خندید!!! نه ! نه ! *دخترک* *می خندید*----- پسرک می لرزید!!! ج.ف.هبوط-1375 \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه پنجم شهریور 1387 \|


	لحظه آمدنت ... آسمان ِ دل ِ من ابری بود و زمین ِ تن ِ من در هیجان ! ناگهان ... حادثه ِ آمدنت صبح ِ امروز ، دلم بارانیست و زمین دستخوش ِ لامسه های بدنت! تن تو دست ِ دلم دل ِ من خواب ِ تنت ! لحظه ِ آمدنت!... \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در دوشنبه چهارم شهریور 1387 \|


	به حرمت غرور ِ من تو را به گریه های شب که عاشقانه می کنم به روزهای غربتی ، که میل خانه می کنم تورابه شعرهای من که در غمت سروده ام به بیت بیت ِ این غزل که شاعرانه می کنم تورابه زانوان من که خم شدست پیش تو به حرمت ِ غرور من که جاودانه می کنم تورابه خواب ِ چشم تو ، که خواب ِ من نمی برد به سیل اشک و آه من که بر کرانه می کنم تو رابه هرچه کرده ای، تو را به هرچه دیده ام به خنده ای که هر زمان ، بر این زمانه می کنم تورابه زلف ِ بسته ات ، سیاه ِ سر شکسته ات به من که در خیال خود،به دست ، شانه می کنم تو رابه چشم آینه که چشمه ِ تو می چشد به شرم چشم من که خاک ِ آستانه می کنم تو را به این خزان قسم ، که باغ هم شکسته شد به من که کهنه کٌنده ام ، ولی جوانه می کنم تورابه نوبهار ِ تو ، شکوفه های نار ِ تو به من که بعد ِ خنده ات ، انار ، دانه می کنم توراقسم به دوستان ، به گلستان و بوستان به بلبلی چومن قسم ، که این ترانه می کنم که چشم ِ خسته ام ببین که بی تو شب نشین شدم و در تمام روز هم ، غم ِ شبانه می کنم توام چو جان و من چو تن ، تو تن ، و ، من ، چو پیرهن به حق جان و تن مرو ، که جان روانه می کنم به کودکانه عشق من ، نگاه ِ مادرانه کن گناه اولم ببین ، چه بچه گانه می کنم غرض ز شور و مستی ام ملال خاطرت نبود اگرچه این گناه را ، درون ِ خانه می کنم نماز ِ من چه می شود ، که قبله گاه ِ من تویی چه کفر بی ریا که من ، خدایگانه می کنم قسم به نامه های من ، که نام ِ تو شمرده ام به حق نون والقلم که صادقانه می کنم تورابه نام خود قسم ، که نام من نمی بری قسم به لحظه ای که من تو را بهانه می کنم قسم به این غزل که من چو مثنوی کشیده ام که نوش دارویی اگر که شاهدانه می کنم امید با تو بودن است و شوق با تو ماندن است تحملی چنین اگر که صابرانه می کنم سراب ِ با تو ماندنم ، کشاند تشنه لب مرا ومن هنوز تکیه بر ، لب ِ فسانه می کنم دلت به من یگانه کن ، خدای را بهانه کن که شکر ِ بودنت بسی ، بر آن یگانه می کنم توهمچو بت به دین من ، نشسته در کمین من و من که عالمانه فکر ِ جاهلانه می کنم ستم به خویشتن کنم ، که ج�