ج.ف.هبوط

X

ج.ف.هبوط

شعر و نقد آن


	درباره وبلاگ بنام خدا اين وبلاگ شامل نمونه هايي از شعر من است . اميدوارم که مقبول طبع مردم صاحب نظر قرار بگيرد بدون کمک و لطف آنانکه استاد من هستند ، ره به جايي نخواهم برد . مگرم چشم سياه تو بياموزد کار... منوی اصلی صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو مطالب عناوین مطالب وبلاگ آرشیو مطالب بهمن 1387 دی 1387 مهر 1387 شهریور 1387 پیوندها دایره المعارف بزرگ اسلامی شعرسپيد-داستان لغت نامه دهخدا وبلاگ حضرت استاد دكتر تركي یک دوست شاعر نویسنده ِ خبرنگار! نائینی آثار پارسی گو استاد محمود فرشچيان RSS Powered By BLOGFA.COM


	فرم... باهركه سخن گفتم در لحظه ِ شیدایی فرداش سمر گشتم ، در شهر به رسوایی از بس كه بدی دیدم پشت سر هر خوبی فرقی نكند دیگر هر زشتی و زیبایی در حاشیه افتادم وز غاشیه افتادم!! با دین مسلمانی در كفر اهورایی اوضاع جهان بنگر وانهم نگران بنگر نه ترس تبرایی نه شوق تولایی صد یوسف كنعانی انگونه كه میدانی... امروز گرفتارست بی مكر زلیخایی مداح چو میخواند افسانه ِ سرخی را درخاطره میلغزد ، افسانه ِ لبهایی از مسجد و از درس و از مدرسه بیزارم یاد از خوش ِ بیدردی گهواره و لالایی شرمنده استادان از این غزل نادان بیهوده چه میگوید در حضرت دانایی شعر شب شاگردی پیش تو كه استادی در بارگه شاهان شوریدن ِ غوغایی تو فرم گرا هستی امروزه به جا هستی من دلخوش تمرینی ! گفتار ِ مقفایی آن به سر خود گیرم در بستر خود گیرم همچون دگران امشب دست ِ بت رعنایی!!! من شاعر شیرازم استاد نظر بازم دام سخن اندازم بی وحشت و پروایی درشهر پسا ائیسمی!! در دود ِ فمینیسمی!!! تو شهر نشین و من آزاد به صحرایی در شهر پریرویان ای دیده دعا گویان داد ِ دل من بستان از این همه زیبایی میل دگران داری سر از چه گران داری ای دختر شب . منشین با هر اگر امایی چشمت به غرض میگفت : بیهوده گرفتاری ارام به او گفتم با صد هنرآرایی : از دیده خون پالا دریاب دل ما را چون باده ِ شبگیری بر شیشه ِ مینایی برباد مده دیگر زلفت چو به رقص آیی تاكس نكند چون من این بادیه پیمایی پیرانه سرم اخر این نكته محقق شد كای عشق دگر باره بازا كه مسیحایی من شعر سرائیدم یا شعر مرا میگفت با خویشتن این گفتم یا با تو كه اینجایی!! با هر كه سخن گفتم در لحظه ِ شیدایی: ای وای ز تنهایی ای وای ز تنهایی ج.ف.هبوط نوش جان هرکه شد \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه پانزدهم بهمن 1387 \|


	مراعات النظير چه زیبا می شود چشمت چو در گیر نظر باشد و یا حتی به قول دوستم : از عشق تر باشد چه عصیانگر نگاهم كرده ای <امشب . به آرامی... به چشمانت بگو: فردا كمی آرامتر باشد به خاكستر چه می پوشی شرار ِ عشق ورزی را و كافر پیشه ای چون تو چرا چادر بسر باشد ؟! لطیفه در كلاس درس میگویی و می گویم : به خوان عشق میزیبد نمكدان پر شكر باشد مراعات النظیر كاغذ و طبع و قلم كردم شب و شیدایی ِ شاعر . شبی آشوبگر باشد شبی كز شور در گرمای تابستان به رقص آیی الهی خانه ام خالی و مادر در سفر باشد غزال مست را تنها مگر دام غزل گیرد به شرط آنكه صیادش چو من صاحب هنر باشد چو این شعر تر ِ شیرین سرودم ...با خودم گفتم: كه شاید بر دل سنگ تو شعرم را اثر باشد بيست و ششم برج دي هشتاد و هفت ج.ف.هبوط نوش جان هرکه شد \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در یکشنبه ششم بهمن 1387 \|


	سلام والله من خودم رو در حد و اندازه ای نمیبینم که نزدیک خانواده پیامبر اسلام (ص)هم برم چه برسه به این که بخوام براشون شعر بگم ... هرکسی باید حد و حدود خودشو بدونه و من ... خراب تر و الوده تر از اونی هستم که بخوام به ساحت مقدس این طایفه شریف نزدیک بشم ! اما خوب دم صبحی در کلاس فنون شاعری که دارم افتادم به بداهه سرایی در بخش زنگ تفریح کلاس و یه غزل کوتاه سرودیم و باز هم نمیدونم چی شد که گذاشتم اینجا هرچی بود گذشت... مستفعلن مستفعلن ... تا چشم میبیند و َ گوشم میشنیدست هرسال این موقع که میشد فتنه دیدست هر سال این موقع سر سرخ کسی را از شاخه های نیزه ای آرام چیدست تا سال دیگر فتنه ای دیگر بیاید یک سال چشم و گوش ها از هم بریدست الحق که این اهل لجوج و قوم ماجوج هر گه به ذوالقرنین هر قرنی رسیدست ،... غیر از عدس غیر از پیاز و من و سلوی از اسمان چیزی به ذهنش پرکشیدست ؟؟ والله نه تنها کسی مثل همیشه ... یک مشت ((حضرت ))!! را برایم سربریدست ! روز چهاردهم برج دی سال هشتاد و هفت ج.ف.هبوط نوش جان هر که شد \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در شنبه چهاردهم دی 1387 \|


	))هيچ کاري بهتر از کار تو نيست (( هيچ خوبي ، مثل ديدار تو نيست اي گل ياس فراموش آمده قاصدک اينجا به آزار تو نيست هيچ دردي بدتر از آه تو نيست هيچ ظلمي مثل انکار تو نيست من نياز آلود نازي در حرير آنچه جز در دست ِ تبدار ِ تو نيست زخمي ِ سرد ِ خزاني ، نوبهار... تلخ لبخندي که پندار تو نيست اي ستم آْلوده احساس ِ لطيف ، زبري فولاد ، معيار تو نيست ج.ف.هبوط تابستان هشتاد پنج \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در جمعه پنجم مهر 1387 \|


	طبع خسته ... *ابر ِ طبع ِ خسته امشب بر قلم بارید و سوخت* *دیده چیزی دید و دل هم سینه ام را دید و سوخت* *بر زبانم نام ِ عشق آمد ، لبم ! آتش گرفت* *چشم هایم بی غرض خون بر لبم بارید و سوخت* *عشق را تفسیر گفتم : آتشی....خندید شمع* *گفتمش : خاکستری.... پروانه ای رقصید و سوخت* *عشق را گفتم : خیالی.......خاطرم آزرد و خفت* *گفتمش : خوابی......ستاره آب شد ، ترسید و سوخت* *عشق را کردار گفتم : شبنمی با نسترن* *بر لب خشکم ، سرابی بی رمق لغزید و سوخت* *عشق را سرگرم کردم با ((بیان )) و با ((بدیع))* *نکته ها بر دفتر هر صنعتی پیچید و سوخت* *عشق را گفتم : مگر یک اتفاق ساده ای...* *سادگی بر گفته من ، ساده تر خندید و سوخت* *عشق را گفتم : سلامی، یا علیکی ، در بهار...* *قامت ِ احساس ِ سرما خورده ام لرزید و سوخت* *عشق را گفتم نگویم مثل چیزی یا کسی ،* *هرکسی ، هرچیز ، من را دید، هم ، نالید و سوخت* *عشق را با هرکه گفتم ، هرکسی فریاد کرد* *گوش ِ قهر ِ عشق ، اما ، باز هم ، نشنید و سوخت* *عشق را گفتم چه می خواهی ز جان آدمی* *با سکوتش پاسخم را بر لبش می چید و سوخت!* *عشق را با عاشقی کردن!!! سرودم ، ناگهان :* *عشق از دستم ، قلم را ، شعر را ، دزدید و سوخت ...* *ج.ف.هبوط خرداد هشتاد و هفت* *نوش جان هر که شد* \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در یکشنبه بیست و چهارم شهریور 1387 \|


	کوچه هاي حرام... آه اي زيباترين ... برايم از دور دستهاي جدايي زآنسوي ديوار هاي ((هرگز)) وقانون هاي سربي ِ ((تنهايي)) آن آواز را زمزمه کن که آن روزهاي دور.. آن روزهاي دير.. کودکانه خوابم مي کرد چه زيبا گفت استاد مرحوم من که : اين روزها چقدر زود دير مي شود ... وچقدر ساده اين نگاه هاي هرزه با نگاه هاي تازه ، درگير مي شود آه اي زيباترين ِ تا هميشه ِ تاريخ ... لبخندي را که ديروز حلالم بود ، امروز در پاکت نامه اي پنهان ، بدور از چشم خيابان ها و کوچه هاي حرام ، برايم روانه کن تا خاطرات کهن اما نه کهنه ام ايمان بياورند به آغاز فصل سرد ... آه اي زيباترين ... در کنار ديگران هنوز هم زیبایی ج.ف.هبوط تير هشتاد هفت \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در سه شنبه دوازدهم شهریور 1387 \|


	جواب دفتر ... دل سوی ِ سازم می کشد ، دفتر جوابش می کند شعرِ ترم می لغزد و در پیچ و تابش می کند سينه ، سه تارم می شود،مضراب ِ حسرت می خورد لالای ِ مادر می زنم ، آرام خوابش می کند نبض ِ قلم می لرزد و کاغذ تمنا می کند میل نوشتن می رسد ، پر التهابش می کند وین دختران ِ واژه را بی پرده عریان می کند مصراع تا مصراع را ، بند ِ سرابش می کند در کوچه هاي شعر نو ، يا در ده و فصل درو! فرقي ندارد، هرکجا، هر کس ، عذابش می کند پا بر زمین تا می نهد ، تنبیه ِ خاکش می دهد نون والقلم می خواند و رجم ِ شهابش مي کند ِ مرگ ِ عاطفه ، شب های نیمه خورده را در روز بدنام ِ عصمت می برد ...، نام ِّ حجابش می کند قلبم گواهي مي دهد ف آدينه عصيان مي کند وین هفته های ِ تشنه را ، غرق ِ گلابش می کند این قوم ِ خواب آلوده را رچند خواب آلوده کرد ... آخر کسی می آید و تعبیر ِ خوابش می کند سهم من از اين زندگي ، خود قطعه شعري بود و بس گر ماند ز من ، آینده نابش می کند وان هم ا ج.ف.هبوط هفده برج مرداد هشتاد و شش \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در شنبه نهم شهریور 1387 \|


	نمک شعر... تقديم به استادم آقاي دکتر هادي که با درس مخزن الاسرار آتشم زدوخاکسترش اين غزل بود چشم منه بر هم و خوابم مکن با لبت، افسانه ، سرابم مکن باز به رسوایی ِ عشقم مکش در نظر خلق ، خرابم مکن از سر گیسوت گره وا مگیر دستخوش ِ پیچش و تابم مکن بر مژه آن ناز که چیدی مریز ، مست ز ناخورده شرابم مکن بر سر بازار ِ سخن ، اینچنین با نمک ِ شعر کبابم مکن ای غزل افکن به شکار ِ غزال بابت ِ این بیت ، عتابم مکن پیر ِ نظر بازم و دانم ولی نامده هنگامه عذابم مکن گرم بهار ای گل ِ شب بو مخند طعنه به تاثیر ِ گلابم مکن آمده بودم به تماشای تو ای بت عیار جوابم مکن باعث ِ شعر ِ من ِ تنها شدی ترک ِ من و طبع ِ برآبم مکن ج.ف.هبوط هشتاد و چهار \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در پنجشنبه هفتم شهریور 1387 \|


	سپيدار.... سروده هفده سالگي من ای سپیدار بلند قد برافراشته ای و چه مردانه خموشی چه سکوتی به بلندای تو است به کجا می نگری ؟ هم ، ندانست تبر، که چراسرد و خموش به زمین نیم نگاهی نکنی که من از روی زمین با تو سخن می گویم وه چه آ لوده و زشت است زمین و چه سودای دروغیست به اندیشه ِ خلق شوق پروز ز این تیره ، سیه چال ، از این شهر ِ کثیف و رسیدن به بلندای نگاه تو ، به جانم زده است ای سپیدار ِ بلند : به *کجا* *می نگری؟* ج.ف.هبوط هفتاد و دو هفتاد و سه \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در پنجشنبه هفتم شهریور 1387 \|


	اولين هديه من به استاد دکتر شفيعي کدکني به دامان ِ تنهائیم بر تمنای رویا غزل می سرایم ولیکن غزل در میان سیاه و سپیدی که ما رنگ کردیم ، بی جا ، به کردار یک آشنای غریب است ، اینجا!! غزل می سرایم خیابان شلوغ است و این خانه بس تنگ و رو سوی دیروز کردن ، پر از ننگ هان! باز این پیرمردی که تنها ، میان سیاه و سپیدی که ما رنگ کردیم ، قلم می زند ....، ساکت و سرد و تنهاست من نیز ، در این دود و اهن خدایا غزل می سرایم .! چه خواهد شدن قصه ها را چه کس باز خواهد گشودن به اندیشه ِ بچه هامان . چه سودیست یک گل به اندیشه ِ باغ ِ دیروز ، تنها شکفتن که از بیخ و بن می کند دست ماشینی ِ شعرهامان . ولیکن ... ولیکن من و پیرمردی که گفتم ، قلم می زند ، ساکت و سرد و آرام بر ذهنهامان ، قسم خورده بودیم روزی ، که هر چند تنها وهر چند در کنج ِ سرد ِ غریبی که هستیم ، اما! برای دل ِ بچه هامان واندیشه ِ نسل هامان از آن قصه های کهن باز چیزی نویسیم و شعری بگوییم . و من در پی پیرمردی که گفتم قلم می زند ساکت و سرد و تنها در این شهر ِ شعر ِ سیاه و سپیدی که ما رنگ کردیم بیجا ،.... به هر فرصتی بی محابا ، خدایا ، خدایا ، غزل می سرایم . ج.ف.هبوط هشتاد و چهار \|+\| نوشته شده توسط ج.ف.هبوط در پنجشنبه هفتم شهریور 1387 \|